Info

Dorien Knockaert

MEER LEZEN

BOEKEN OVER ETEN DIE NIET ZOMAAR KOOKBOEKEN ZIJN

De Hongerige Stad, Carolyn Steel. Carolyn Steel, een Britse architecte met een passie voor eten, kan heel goed uitleggen hoe architectuur onze eetcultuur beïnvloedt, en omgekeerd. Een bijzonder boeiend perspectief is dat. Waarom waren markten vroeger zo belangrijk voor onze steden en zijn ze dat nu niet meer? Hoe komt het dat de keuken plots het pronkstuk van ons huis geworden is, nadat ze eeuwenlang is weggestopt en afgeschermd? Welke rol spelen supermarkten in de aanleg van nieuwe wijken? Steel onderzoekt het met aanstekelijk plezier.

Met Mest en Vork, Alma Huisken & Doortje Stellwagen. Hebt u een hekel aan nat gras, kippengekakel en kevers, sla dit stukje dan over. Voor alle anderen is Met Mest en Vork een vakantie van zeshonderd pagina’s. Alma Huisken en Doortje Stellwagen zijn de hoeders van De Groene Luwte, een ecologische tuin in de buurt van Groningen. Voor dit boek beschreven en fotografeerden ze een jaar in hun tuin. Met veel kleur en liefde, veel rust en kennis, en met recepten voor elke maand.
In juni schaft de pot onder meer romige aardappelsoep met bosui en dragon, in juli zijn er ‘sperzieboontjes met 20 (!) knoflooktenen’, in augustus kun je ‘vederlicht gezoet pruimensap’ maken. Een boek dat gonst, kriebelt en ongegeneerd naar tuin ruikt.
Ons Eten, Mac van Dinther & Tony Le Duc. Dit is een kookboek dat je in de eerste plaats koopt voor het leesplezier. Mac van Dinther, de culinair journalist van De Volkskrant, ging op zoek naar de oorsprong van een reeks alledaagse producten: sla, aardappelen, tomatensoep, varkensvlees. Het voerde hem naar akkers, stallen en fabrieken, en mondde uit in een reeks kleurrijke reportages – wat een pen heeft die Van Dinther! De frisse recepten die erbij gevoegd zijn, zijn mooi meegenomen.

An Everlasting Meal. Cooking with Economy and Grace, Tamar Adler. Mijn lievelingsboek van 2012. Omdat er goede recepten in staan, maar vooral omdat Tamar Adler haar kijk op koken zo mooi kan verwoorden. Ze wil het hebben over doordeweeks koken, over hoe dat echt is. Doordeweeks koken is niet: lange recepten ontleden, uren boodschappen doen en daarna uren kokkerellen met Japanse messen en dure pannen. Het is kijken naar wat er nog in huis is en daar iets van maken wat goed doet. Soms is er alleen oud brood in huis, of een overschotje rijst en wat uien. Zelfs dan weet Adler het nog tot een kunst te verheffen. Een kunst die iedereen kan.

Animal, Vegetable, Miracle. A Year of Food Life van Barbara Kingsolver. Barbara Kingsolver, schrijfster van onder meer De Gifhouten Bijbel, vertelt in dit boek over het jaar waarin zij en haar gezin alleen voedsel uit eigen streek aten – grotendeels uit eigen tuin. Als experiment. Als statement. Als avontuur. Ja, het boek gaat over ecologische voetafdrukken, over industrieel vetgemeste koeien en over de Amerikaanse maislobby. Maar ook over de kick die het geeft om alles zelf te maken, van het zaadje tot de salade, van het eitje tot de thanksgiving-kalkoen. Met een handvol recepten van Camille Kingsolver, dochter van.

Home Cooking. A Writer in the Kitchen, Laurie Colwin. De New Yorkse schrijfster Laurie Colwin is vroeg gestorven en werd nooit heel bekend, maar hemel, wat een heerlijke nalatenschap. Zoveel persoonlijkheid, zoveel geestigheid, zo’n verzoenend boekje over thuis koken met vallen en opstaan. Dit zijn de openingsalinea’s van het boek:

Unless you live alone in a cave or hermitage, cooking and eating are social activities: even hermit monks have one communal meal a month. The sharing of food is the basis of social life, and to many people it is the only kind of social life worth participating in.
No one who cooks cooks alone. Even at her most solitary, a cook in the kitchen is surrounded by generations of cooks past, the advice and menus of cooks present, the wisdom of cookbook writers. In my kitchen I rely on Edna Lewis, Marcella Hazan, Jane Grigson, Elizabeth David, the numerous contributors to The Charleston Receipts, and Margaret Costa (author of an English book entitled The Four Seasons Cookery Book).
One of the delights of life is eating with friends; second to that is talking about eating. And, for an unsurpassed double whammy, there is talking about eating while you are eating with friends. People who like to cook like to talk about food. Plain old cooks (as opposed to the geniuses in fancy restaurants) tend to be friendly. After all, without one cook giving another cook a tip or two, human life might have died out a long time ago.

The Settler’s Cookbook, Yasmin Alibhai-Brown. Alibhai-Brown is een Britse columniste, die geboren werd in de Indiase gemeenschap in Oeganda. In The Settler’s Cookbook lardeert ze haar meeslepende levensverhaal met de recepten die het meest voor haar betekenen. Werkt dat? En of. Alibhai-Brown is een pittige tante die het één en ander meegemaakt heeft. Haar observaties zijn raak en verhelderend, haar passie aanstekelijk. Ze weet meer van politiek dan van gastronomie, maar haar dry potato curry en coconut dhal (twee recepten die ze van haar moeder kreeg) zijn hier thuis al vlotjes ingeburgerd.

Bewaren

Reacties

2 Reacties

Post a comment
  1. april 13, 2013

    Ik deel je mening over Tamar Adler…dat is ook voor mij de essentie van het koken met een kleine k…
    Ook ik heb enorm genoten van Laurie Colwins boeken… Het zijn zoals jij ook zegt echte juweeltjes!

Trackbacks & Pingbacks

  1. Alles over tuinfeesten | JONGE SLA

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS