Informatie

Dorien Knockaert

Posts from the achtergrond Category

Handen Kim

Er waren voorboden in 2012. Een naaiboek dat, schijnbaar vanuit het niets, de bestsellerlijsten aanvoerde. Een hoogaanzienlijk productiehuis als Woestijnvis dat zich inliet met een alternatief lifestylemagazine. Fenomenen werden ze genoemd, of uitingen van een hype. Typische woorden die vallen wanneer redactiecheffen en radiomakers even niet weten wat ze ervan moeten denken.
In 2013 werd het normaal. Dat niets op zich te banaal is. Dat een kunsttempel als Vooruit een festival wijdt aan het repareren van speelgoed en stoelen. Dat Villanella zijn theatercomplex openzet voor een gastronomisch weekend vol discussie en denkvoer. Dat twintigduizend Vlamingen elkaar of zichzelf een moestuinboek cadeau deden in de jongste weken. Dat een maakboomwedstrijd – knutsel je eigen kerstboom ineen, of iets wat erop lijkt – werd gejureerd door Tante Kaat én Jan Hoet.
Wim Lybaert, Caroline Verbrugghe en de geweldige vrouwen van Alle Dagen Honger doen er hun zeg over in een artikel dat ik schreef voor het jaaroverzicht van De Standaard dit weekend.
Simpele ambachten, huiselijk geknutsel, aloude klussen. Na decennialang misprijzen blijken ze dan toch iets waardevols in zich te dragen. Vaardigheid die van pas komt. Iets therapeutisch. Maar ook inzicht. Weerwerk.
Michael Pollan, de Amerikaanse onderzoeksjournalist die wereldberoemd werd met zijn boeken over de voedingsindustrie, vond het plots ongerijmd dat hij zelf amper kon koken. Dus heet zijn jongste worp Een pleidooi voor echt koken, een boek waarvoor hij stoofpotlessen nam, zijn eigen brood leerde bakken en in de leer ging bij kaasmakers. Hij raakt er maar niet over uitgeschreven hoe waardevol zo’n inwijding is. ‘Voor even stap je uit je vertrouwde rol als producent van één ding – wat het ook is dat je verkoopt voor je inkomen – en passieve consument van al de rest. Vooral wanneer je om den brode iets abstracts produceert zoals woorden, ideeën of “diensten”, doet het plezier om iets tastbaars en bruikbaars te maken, iets wat direct bijdraagt aan de zorg voor je lichaam (en dat van je familie en vrienden). Ik betwijfel of het toeval is dat de interesse in allerlei doe-het-zelfprojecten zo toeneemt net nu we het merendeel van onze actieve uren doorbrengen voor een scherm. Nu vier van onze vijf zintuigen en de hele rechterkant van onze hersenen zich vreselijk onderbenut moeten voelen, brengen dit soort klussen en avonturen de beste remedie. Ze zijn het antigif voor onze abstractie.’
En alleen al in die hoedanigheid zullen ze nog wel even van pas komen.

(Foto’s: Els Menten)

9364624874_21c0fc1439_o


(Foto: Ann Vertriest)

Dat moet hier gedaan zijn met altijd die oneerbiedige sneren naar de wijn van de Wereldwinkel. Want wat dronken wij bijna tien jaar geleden op de Grote en Voorspoedige Bruiloft van mijnheer en mevrouw Jonge Sla? Los Robles, wereldwinkelwijn. En wat kreeg ik zaterdag na mijn Enorm Spannende Boekpresentatie op Veggielicious uit handen van de lieve mensen van EVA? Een fles Otoňo, wereldwinkelwijn. Wereldwinkelwijn hoort bij de grote momenten des levens zoals fletse pistolets bij de zondagmiddag en turnzakjesgeur bij de eerste tentnacht van de zomer. Wie dat niet snapt, mist iets. (meer…)

Sommige dingen zijn te leuk om zomaar even op Facebook te zetten. Dus zet ik ze hier.
– Neem nu deze fotoreportage bij de kruidenkwekerij Sanguisorba, van de hand van Bart Kiggen. Naar het schijnt ben ik weliswaar niet al te kritisch als het over tuinfoto’s, tuinboeken en andere tuindingen gaat en dat komt dan waarschijnlijk omdat ik dertien jaar zonder tuin heb geleefd, waardoor zich een onstilbare honger naar tuingevoel in mij heeft gevormd. Bij de foto’s staat ook een interview met de kruidenkweker en die zegt: ‘We maken geen onderscheid tussen kruid en onkruid, want in het woord onkruid zit het woordje ‘on’ en dat zou betekenen dat er zoiets als een plastieken plant zou groeien.’ (meer…)

1. Plenty. Zo heet ook de Nederlandse vertaling, jawel. Een verleidelijk kookboek van de Londense kok Yotam Ottolenghi, die niet eens zelf vegetariër is, maar wel graag vegetarisch kookt. Pittige rode linzen met komkommeryoghurt, omelet met snijbiet en saffraan, bitterzoete salade… Kijk, dat is een man met smaak en verbeelding. Zo zagen ze het ook op de redactie van The Guardian en ze vroegen hem om wekelijks een vegetarisch recept te posten op hun website. Plenty is grotendeels een bundeling van die recepten, daarom is het volledig vleesloos en bevat het geen desserts, in tegenstelling tot Ottolenghi’s eerste kookboek, dat ik bijna even graag heb (en dat gewoon Ottolenghi heet).
Online koken met Ottolenghi kan dus ook en het kost niks, in tegenstelling tot dit boek (29,95 euro). De uitgever moet daar ook bij stilgestaan hebben, want Plenty is een allerleukst hebbeding geworden. (meer…)