Info

Dorien Knockaert


En durf niet over cupcakes te beginnen! Het is een kreet die afgelopen week opdook in zowat elke discussie over de vrouwendag die ik volgde. Hoog tijd dus om het eens over cupcakes te hebben.

Een cupcake is een snoezig versierd cakeje. Het veroverde de wereld nadat Carrie Bradshaw eraan had geknabbeld in Sex and the city, al draaide het bij ons toch wat minder sexy uit. Retro cupcakeshops zoals die van Carrie zijn hier acht jaar later nog altijd curiosa. Wel loopt er door elke provincie een stroperige stroom van workshops, websites en kookboeken die tonen hoe je kleurige themacakejes maakt voor kinderfeestjes. Cupcakes met een voetbal in suikerfondant, een Hello Kitty of een molletje. Qua smaak scoort een Plopkoek beter, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de versiering waar een halve dag ontwerpen en winkelen aan te pas komt, en ook nog eens een hele nacht prutswerk. Dat is geen gezinsgeluk meer, denk je dan. Het is ouderslavernij.

Scoren aan de schoolpoort is het ook. Maar ik zou nog liever voor elke cupcake een burkaatje stikken dan ze te tonen aan de andere ouders. De nijd die je over je afroept! Vast zo’n verwende thuisblijfmoeder die echt niets relevanters te doen heeft, denken die onwillekeurig. Ze verzinnen er meteen ook een haakclub en een bakfiets bij. Bakfietsen zijn het symbool geworden van tweeverdieners die te hard en te alternatief hun best doen voor hun kinderen. Maar cupcakes zijn nog gehater: ze doen vermoeden dat je alléén voor die kinderen je best doet, en dat de rest van de brandende wereld niet binnen mag in je roze poppenhuis.

Het bleek vorig weekend nog eens uit een interview met de Gentse hoogleraar Gita Deneckere, die naar aanleiding van de vrouwendag enkele vragen beantwoordde over ambitie. ‘Veel jonge vrouwen bakken blijkbaar liever cupcakes dan aan hun carrière te bouwen’, zei ze. ‘Zo houden ze de klassieke rollenpatronen in stand.’

Vlam, daar laaiden de cupcake wars weer op. Alsof vrouwen die geen topfunctie nastreven dat nalaten om de hele tijd cupcakes te kunnen bakken, fulmineerde een vriendin met een deeltijdse job, twee kinderen en een groot engagement als vrijwilliger. Terecht, natuurlijk. En we waren vertrokken voor een kettingreactie van geïrriteerde vrouwen op Facebook. Allemaal creatieve, denkende en geëngageerde mensen zonder topsalaris en toch ook zonder voltijdse cakeversierhobby. Eentje meldde wel ridderlijk dat ze datzelfde weekend nog cupcakes zou bakken met haar kroost.

Het is er altijd eentje. Eén cupcakemoeder van vlees en bloed, die ons eraan herinnert dat dat hele verhaal van die ouderslavernij en roze poppenhuizen natuurlijk niet klopt. Ik ken zelf ook één vrouw met een groot talent voor spectaculaire cupcakes. Ze bakt maar af en toe, want ze heeft een veeleisende leidinggevende job en ook nog wel andere interesses. Ik vermoed dat het haar goed doet om soms eens na een week hard denken een paar uur met haar handen te werken. Haar kinderen zitten al in het middelbaar, dus voor de schoolpoort hoeft ze het niet te doen.

Ik bak ook weleens graag een taart. Cupcakes zeggen me niets en ik heb geen kinderen. Maar als mijn agenda het had toegelaten, dan had ik op vrouwendag voor elk van mijn opgewonden generatiegenotes en voor alle vrouwenexperts een ambachtelijk exemplaartje gefabriceerd en in een poezelig lila doosje op de post gedaan. Ik zou er een roze marsepeinen hartje op gedrapeerd hebben. En daarop, in pistachegroene suikerlettertjes: ANDER ONDERWERP.

Reacties

8 Reacties

Post a comment
  1. maart 11, 2012

    Is de definitie van een cupcake echt een “snoezig versierd cakeje”? Ik maak heel vaak cupcakes, maar dan zonder de versiering (want jakkes, al die suiker en eventuele kleurstoffen en zo), maar gewoon omdat dat sneller gebakken is dan een ‘volledige’, grote cake…

    Bon, voor de rest weet ik niet goed wat sommige vrouwen tegen cupcakebakkende moeders hebben. Of anderzijds wat sommige vrouwen tegen topfunctienastrevende vrouwen hebben. Iedere vrouw kiest toch zelf wat zij het belangrijkste acht? Ik ben geen van beide, maar het zou mij nu eens echt niets kunnen schelen wat men van mij zou denken…

  2. mau_. #
    maart 11, 2012

    Zalig stukje! goe gelachen 🙂

  3. Nadine #
    maart 12, 2012

    Heerlijk…. vrouwen aan de macht! Maar je hebt zelf wel een soort van cupcakes op je blog staan, hé… die veganistische chocolade taartjes?

  4. maart 12, 2012

    Super 🙂

  5. Lies Wittens #
    maart 15, 2012

    Misschien waren ze hierom zo ‘opgewonden’ – met reden:
    http://athousandreasons.com/

    • maart 15, 2012

      @Nadine en Lies: ik heb niks tegen cupcakes en ook niks tegen vrouwendag en zeker niks tegen alle discussies die bij zo’n vrouwendag horen. Ik denk gewoon dat de cupcake een storend symbool is geworden in die discussies. De cupcakemoeder bestaat niet, het is een beeld dat alleen maar de aandacht afleidt van de echte problemen. We moeten de cupcakeverwijten dus achter ons laten en beter onderzoeken wat er echt aan de hand is en hoe we dat kunnen verbeteren.

      • Lies #
        maart 22, 2012

        @Dorien: Vind ik ook, ik heb blijkbaar dat stukje over je ‘opgewonden generatiegenotes’ verkeerd begrepen. Ik moet echter bekennen dat ik wél een hekel aan cupcakes/fairy cakes heb. Ik ben namelijk ouder dan zes 😉

  6. maart 23, 2012

    Dank u. hoed u voor symboolpolitiek!
    Als bakfietsmoeder zou ik nu graag een stukje lezen met dezelfde strekking over mijn geliefde vervoersmiddel, maar dat valt zeker buiten het bereik van uw blog?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS