Info

Dorien Knockaert

De keukenprinses en de blogster in mij liggen eventjes met elkaar overhoop. En zo kunnen jullie hier eens over iets anders lezen.

* Had ik al gezegd hoe geweldig They Draw And Cook is? Recepten door tekenaars, jawel, en soms zijn ze niet van de duidelijkste, maar wat zijn ze leuk! (Dit is er een van Jane Dixon)

    * Maar er is ook slecht nieuws. De Marine Stewardship Council, die even een betrouwbare gids leek voor duurzame vis, krijgt kritiek, en niet van de minsten. In het wetenschappelijke tijdschrift Nature (archief helaas alleen voor abonnees) pleiten vier Amerikaanse marine-ecologen voor een grote kuis bij de MSC. De organisatie interpreteert haar eigen regels wel erg losjes als ze haar keurmerk geeft aan vis waarvan het bestand met meer dan de helft is afgenomen, schrijven ze. Die regels schieten ook tekort: de MSC keurt bijvoorbeeld visvangst goed die moet dienen voor veevoeder – is dat dan duurzaam? Bovendien zou de werking van de MSC tot financieel misbruik kunnen leiden: de organisatie laat zich stevig betalen voor de verplichte inspecties van visserijen die het keurmerk gekregen hebben. Meer keurmerken = meer inkomsten, dus
    Zucht.

    * Gelukkig is september veggiemaand, toch bij een reeks blogsters. Hun recepten vind je op http://biodejaneiro.blogspot.com. Ik zal ook eens wat dingen bijdragen, he. Maar voor alle duidelijkheid: ’t is hier altijd veggiemaand. Met heel af en toe een zijsprongetje naar duurzame vis of vlees – tips over geloofwaardige vissers en varkensboeren zijn welkom.

    * Is de marchandise van SOS Piet nog wel betrouwbaar? Het volk mort.

    * Last but not least, een meeslepend boek van Barbara Kingsolver. Las iemand haar Poisonwood Bible oftewel Gifhouten Bijbel? Dat is een bestseller van jewelste, maar ik wil het hier hebben over Animal, Vegetable, Miracle, het boek waarin ze vertelt over het jaar waarin ze enkel plaatselijk geteeld voedsel at. Als experiment. Als statement. Als avontuur. Ja, het boek gaat over ecologische voetafdrukken, over industrieel vetgemeste koeien en over de Amerikaanse maïslobby. Maar ook over de kick die het geeft om alles from scratch te maken, van het zaadje tot de salade, van het eitje tot de Thanksgiving-kalkoen. Over hoe vervreemd we raken van ons eten en hoe dat eigenlijk helemaal niet zou hoeven. Over de chicken business van haar dochter, de strijd met de courgettenberg, de tomatensoort die Dolly Parton heet. Anyway, ik heb het nog maar pas uit en kan het nog niet zo goed samenvatten, maar het is een heel leuk, meeslepend, menselijk en goed gedocumenteerd boek (helaas niet vertaald in het Nederlands, maar het is makkelijk Engels).

    Ik vraag me af hoe dat zou zijn als wij ons eten zouden beperken tot dingen die geteeld en verwerkt zijn in België. Ik zou vooral citroenen missen, denk ik. Maar het zou moeten lukken. Ik zal het eens uitzoeken.

Reacties

One Comment

Post a comment
  1. samvanhermanvanfransvanfixkes #
    september 15, 2010

    Mag ik dan ondertussen efkes reclame maken voor Eating Animals van Jonathan Safran Foer? Geweldig vlot geschreven maar pijnlijke kijk op de (Amerikaanse) industriële veeteelt. Voor de fans van Kentucky Fried Chicken. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS