Info

Dorien Knockaert

Posts from the avontuur Category

Paellafeest in Vilamarxant, Valencia.

Paellafeest in Vilamarxant, Valencia.

Tussen het afwerken van een boek en het aanschouwen van de eerste gedrukte exemplaren zitten drie windstille weken. Weken waarin je niet meer voor de tiende keer een tekst moet nalezen om er dan toch nog een suffe schrijffout uit te halen. Weken waarin je je hoofd niet moet breken over titels, flapteksten en inhoudstafels. En weken waarin je ook nog niet kunt gaan signeren of praten over je boek. De drukker is er immers nog mee bezig.
Het zijn de perfecte weken om vakantie te nemen. Dus vertrok ik voor drie weken naar Spanje. Om te lezen, te fietsen, te aperitieven en te slenteren in de lentezon.
Ik heb er ook onverwacht lekker gegeten. Onverwacht, omdat ik Spanje gastronomisch niet zo hoog aansloeg (waar haalde ik het?). En ook omdat ik dacht dat ik het nooit zou leren, om op reis het juiste restaurant en de juiste winkels binnen te gaan.
Beide veronderstellingen bleken fout.
En dit zijn vijf tips voor mensen die meer eetplezier uit hun reis willen halen.

Casa Chimo in Bocairent, waar de tafelkleden van papier zijn, de huiswijn geen naam heeft en de entree naar javel ruikt. En waar de boerenkost met zoveel liefde wordt opgediend dat je ervan smelt.

Casa Chimo in Bocairent, waar de tafelkleden van papier zijn, de huiswijn geen naam heeft en de entree naar javel ruikt. En waar de boerenkost met zoveel liefde wordt opgediend dat je ervan smelt.

1. Kies niet voor het mooiste terras. Wel als je alleen maar een biertje of een koffie wilt drinken, niet als je goed wilt eten. Op het mooiste terras serveren ze zelden het lekkerste eten. Dat heb ik eigenlijk vroeger al van mijn ouders geleerd, maar zoals dat gaat, duurt het dan nog eens twintig jaar eer je die wijsheid met overtuiging in de praktijk begint te brengen. De jongste jaren vreesde ik dus dat ik gewoon te oud was om nog een neus te ontwikkelen voor het waarlijk-leuke-restaurant-in-het-buitenland. Het verschil te leren zien tussen het authentieke volksrestaurant en het voormalige authentieke volksrestaurant. Of tussen een wat ambitieuzer restaurant en een omhooggevallen restaurant. Goed, deze keer lukte het op een of andere manier. Je moet dus gewoon volharden.

Een van de 47 paellapannen op het paellafeest van Vilamarxant, Valencia.

Een van de 47 paellapannen op het paellafeest van Vilamarxant, Valencia.

2. Vriendjes maken en mee-eten maar. Je hoeft geen kind aan huis te zijn bij de locals om eens bij ze aan tafel te kunnen aanschuiven. Toch niet als het pakweg paellafeest is in Vilamarxant. Dan volstaat het dat je de campinguitbaters herkent, ze trakteert op een biertje en je aansluit bij hun vriendengroep. Om maar te zeggen: dorpsfeesten zijn niet echt voorzien op toeristen, maar het eten is er vaak geweldig en de mensen zijn er meestal wel in de stemming om een paar extra enthousiastelingen te laten mee eten. Trakteer op drank, wees creatief met je vijf woorden Spaans en lach schaapachtig als de situatie daarom vraagt.
Houd ook je ogen open voor gastentafelformules en huiskamerrestaurants. In Frankrijk zijn er bijvoorbeeld nog altijd veel mensen (vaak B&B-uitbaters, maar niet altijd) die tables-d’hôtes aanbieden en je zo van hun lekkerste thuiskeuken kunnen laten proeven.

Een soort van broccolischeuten (Kim?) op de Boqueria-markt in Barcelona.

Een soort van broccolischeuten (Kim?) op de Boqueria-markt in Barcelona.

3. Ga naar de markt. Zelfs op snobistische toeristenmarktjes kun je vaak al een leuke portie plaatselijke eetcultuur meepikken. Maar het meeslependst zijn natuurlijk de gewone versmarkten, waar je ziet wat de oogst en de tradities van de streek zijn, en waar de mensen thuis zoal mee koken – vaak ontdek je hier de gezondere eetgewoonten van de locals. Neem er je tijd voor: op het eerste gezicht bestaat zo’n versmarkt misschien gewoon uit een viskraam, een paar groentekramen en een paar vleeskramen. Op het tweede gezicht liggen er groenten die je nog nergens tegenkwam, zien de bloemkolen er helemaal anders uit dan thuis en zijn er liefst vier soorten snijbonen in de aanbieding. En dat kleine kraampje dat ertussen staat biedt zowaar acht soorten vers gekookte bonen en linzen aan.
Ja, ik ben een vrouw geworden die van een reis terugkeert met een telefoon vol foto’s van groenten, en met acht soorten bewaarbonen (daarover later meer).

Ontbijt op doorreis.

Ontbijt op doorreis.

4. Zorg ervoor dat je geregeld zelf je eten kunt maken. Anders zijn al die appetijtelijke markten natuurlijk een enorme bron van frustratie: een pot confituur kun je nog meenemen naar huis, maar een bos frisse broccolischeuten moet je de dag zelf nog in de pan kunnen gooien. Dat is een van de redenen waarom ik niet graag op hotel ga en wel graag ga kamperen of een vakantieappartement huur. Dat je daar zelf kunt koken, zorgt er doorgaans ook voor dat je lichter en gevarieerder eet tijdens je vakantie. Ben je toch gebonden aan een hotelregime, gun jezelf dan af en toe een picknick. Neem een zakmes mee.

Gekookte-bonenkraam op de markt in Barcelona.

Gekookte-bonenkraam op de markt in Barcelona.

5. Wees realistisch over je principes. Als je op je vakantie strikt vegetarisch of veganistisch wilt eten, richt je dan op het restaurantaanbod in de grote of progressieve steden en kook op het platteland zelf. In veel landen (zoals euhm, België) is er simpelweg geen interessant vegetarisch aanbod in de meer landelijke eetzaken. Elke dag tortilla con patatas, geloof me, het gaat tegensteken, maar je moet uit hard hout gesneden zijn om daar op je vakantie een strijdpunt van te willen maken. Happy Cow is een website die vegetarische en vegane adressen in de hele wereld verzamelt. Ook in de op lifestyle georiënteerde reisgidsen van de 100%-reeks vind je goede tips.
6. Reis naar India.
Dan kun je alle vijf voorgaande tips negeren, want je vindt er simpelweg overal lekker eten, grotendeels gezond en vrij van vis of vlees. Het is wel ver. En Spanje is prachtig.

Koepel in het marktgebouw van Valencia.

Koepel in het marktgebouw van Valencia.

Gedroogde pepers en paprika's in Barcelona.

Gedroogde pepers en paprika’s in Barcelona.

Zonsondergang op de stadsvulkaan in Olot.

Zonsondergang op de stadsvulkaan in Olot.

Ongeveer een jaar geleden begonnen Kim, Els en ik samen aan een boek te werken. Ongelooflijk hoe licht ik dat opvatte: hoera, we gaan over groenten schrijven! Elke week samenkomen in Kims moestuin, naar hartenlust tomaten en aardappelen oogsten, koken uit de losse pols, ongecompliceerde recepten uitwerken. Uien met sjalotten vergelijken, spinazie met snijbiet, palmkool met boerenkool. Kijken met hoe weinig ingrediënten je een tomatensaus kunt maken. Alles wat ik graag doe!
En zo ging het ook. Een lente lang, een lange zomer lang. Topbestemming, die Moestuin van Mme Zsazsa.

12326776014_f7dd4e647c_k

Het probleem was dat we het boek daarna nog zowat helemaal moesten schrijven. Oeps.
Met enige vertraging is het dan toch afgeraakt. En waar ik zo blij mee ben is dat het plezier van die lente en die zomer er onversneden en ongeposeerd in bewaard is. Els kan dat wonderwel voor elkaar krijgen.

13225980843_977333423a_k

Het boek ligt volgende maand in de winkel. Maar je kunt het nu al bestellen, bij Kim of bij mij (via dorienknockaert@hotmail.com). Zodat wij onze enveloppen al kunnen schrijven en het vochtige washandje voor de postzegels tijdig kunnen klaarleggen op onze bureaus. Bestel je bij Kim, dan krijg je een exemplaar dat gesigneerd is door Kim, bestel je bij mij, dan staat mijn krabbel erin. In het echt wonen wij namelijk niet samen.
Uiteraard gaan wij elkaar beconcurreren met allerlei leuke extra’s, geparfumeerde enveloppen, pratende postduiven en gratis staaltjes ggo-aardappelen. Als ik u was, ik zou die situatie uitbuiten en bij ons allebei een boek bestellen. Het is namelijk ook een erg levenslustig cadeau, voor iedereen die graag tuiniert, graag kookt of minstens een van die twee dingen graag wil leren doen.

13226067013_42d2cdefde_k

In de winkel zal het 29,99 euro kosten. Daarvoor krijg je een uitgebreide moestuinhandleiding én een massa groenterecepten en -kooktips. Wat zeg ik, minstens twee boeken in één! Samen goed voor 1,7 kilo papier, heeft onze uitgever al berekend.
Bestel je bij ons een gesigneerd exemplaar, dan betaal je inclusief verzendingskosten 36 euro. Wie bij mij bestelt en in Antwerpen woont of passeert, kan het ook zelf komen oppikken na afspraak (en ja, lieve hardcore achterban, ook van dit boek zal ik altijd wel een paar exemplaren in mijn auto hebben en zal mijn mama minstens één druk in haar eentje opkopen en verdelen).
Wil je het helemaal gezellig maken, dan wacht je natuurlijk tot Kim en ik ergens samen signeren. Tourdata volgen!

13226076373_80a5aa500b_k

13226224224_6419098cdd_k

13225871145_8169b4478c_k

12326481793_ec17a7a00e_h

Schermafbeelding 2012-12-31 om 18.18.28
Ik hou er wel van, de lijstjestijd. De mooiste platen van het jaar, de beste boeken, de pakkendste films, de verleidelijkste restaurants, de knapste tv-programma’s. ‘Zo was beeldende kunst in 2012′, ‘dit waren de concertrevelaties’. In de lijstjestijd lijkt het even alsof cultuur ons lange leven is, het enige waarbij we stil willen staan, het enige waarin we hoofdzaak van bijzaak moeten scheiden. Mooi is dat. Maar ik geraakte dit jaar amper op restaurant, las geen romans, keek hooguit wat tv (vooral naar Borgen, heerlijk). Ik kan alleen maar zeggen: zo was ons eten in 2012. (more…)

Ik zal u eens een paar dingen verklappen.
A) Er is een reden waarom ik zo graag schrijf: ik leg het niet zo ontzettend graag uit. Ik hou wel van wat stilte en alleen zijn. Van praten in Times New Roman.
B) Er is een reden waarom ik zo graag kook voor feestjes. Ik sta niet graag in de belangstelling. Ik sta liever in de keuken. (more…)

Door een samenloop van werk, omzwervingen en Oost-Indische kers werd vorig weekend voor mij het grote lokaal-etenweekend. Zo lokaal was het nog nooit geweest.
Het begon op vrijdag, met aperitiefhapjes van Oost-Indische kers die een feestje in een volkstuin mochten openen. Dat was de prachtige Zavelhof in Kessel-Lo. De prachtige gastvrouw was niemand minder dan Mme Zsazsa en ik had de eer om aperitiefhapjes te maken en in grote potten spaghetti te roeren, die ik min of meer volgens dit recept bereidde, met courgettes, snijbiet en nog wat oogst uit de tuintjes. Koken in een tuin, met groenten uit de tuin, voor de tuinders van de tuin… ik moet daar geen tekeningske bij maken: ik word daar lyrisch van. Het herinnert elke vezel van mijn lijf eraan dat koken niet alleen om smaakverhoudingen en geurtoetsen gaat, maar ook om verbondenheid, eenvoud en eerlijkheid. Al smokkelde ik snijbonen uit de Delhaize mee om de tuinoogst aan te vullen. Dat was misschien niet zo eerlijk, maar wel heel lekker. (more…)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 516 andere volgers